1مقدمه: خارج نشدن استنت دبل جی در موعد مقرر و باقی ماندن آن، عوارض زیادی برای بیمار به دنبال خواهد داشت. در این مطالعه قصد داریم با توجه به اهمیت پیگیری و خارج سازی به موقع استنت های دبل جی و اهمیت پیگیری بیماران، به بررسی دو رویکرد پیگیری و فالوآپ بیماران پس از اعمال جراحی اورولوژیک بپردازیم. روش بررسی: این مطالعه از نوع گذشته نگر و در بیمارستان ضیائیان انجام شده است. تعداد 573 بیمار طی مدت 10 سال و در دوبازه زمانی 5 ساله تحت تعبیه استنت دبل جی قرار گرفتند که از این میان تعداد 8 بیمار واجد شرایط عنوان استنت دبل جی فراموش شده بوده اند. یافته ها: در  بازه زمانی 5 ساله تعداد موارد تعبیه استنت دبل جی در بیمارستان ضیائیان 224 مورد بوده است که تعداد 7 مورد به علت عدم ادامه درمان پیگیری و در نتیجه عدم خروج استنت بستری شدند. در فاصله سال های 1398 تا 1402 تعداد موارد تعبیه دبل جی، 349 مورد بوده است که تعداد 3 بیمار جهت پیگیری درمانی و خارج سازی استنت دبل جی با سیستم پیگیری تلفنی فراخوانی شدند. نتیجه گیری: در این مطالعه تلاش شده است که نقش طراحی سیستم های کم هزینه پیگیری جهت ادامه درمان بررسی های پساجراحی، به صورت شفاف ارائه شود تا پزشکان و سایر کادر درمان به اهمیت ارائه و طراحی یک نظام هماهنگ، ساده سازی شده، عملیاتی و ارزان قیمت در پیگیری منسجم بیماران پی ببرند.

استنت دبل جی در درمان سنگ های حالبی و سنگ های درشت کلیه به منظور اطمینان ازدرناژ و عملکرد کلیه در طی درمان استفاده می شود (1). گرچه استفاده از آن ها بی خطر است اما عوارض زودرس مثل درد، علایم تحریکی، هماچوری، عفوت و حتی یوروسپسیس گزارش شده است. عوارض تاخیری مثل مهاجرت استنت، کلسیفیکاسیون، قطعه قطعه شدن و حتی ایجاد قیستول بین حالب و عروق ایلیاک گزارش شده است (2). ما یک مورد بیمار با دبل جی فراموش شده سه ساله که پروگزیمال ودیستال سنگ بسته و قسمت میانی حالب خودبخود از بین رفته و منجر به هیدرونفروز و علایم تحریکی ادرار اخیر در بیمار شده بود گزارش می کنیم.

استنت حالبی دبل جی (double j) استنتی است که بعد از اعمال جراحی اورولوژی به صورت موقت در حالب گذاشته می شود و پس از دو تا شش هفته خارج می شود. فراموشی برای مراجعه جهت خروج استنت حالبی (دبل جی) به ندرت اتفاق می افتد. این که یک بیمار دو نوبت سال ها استنت را فراموش کرده باشد، پدیده بسیار نادری است. عوارض عمده فراموشی خروج استنت شامل تکه شدن استنت،عفونت و افزایش ضخامت آن است.افزایش ضخامت استنت منجر به سخت تر شدن خروج آن می شود. در مطالعه حاضر آقای 75 ساله ای معرفی می شود که با تب و عدم دفع ادرار مراجعه کرده بود. کراتینین بدو مراجعه 4 بوده است. در سونوگرافی، کلیه چپ حاوی سنگ های متعدد در لگنچه و کالیس ها بود و کلیه راست با سایز کوچک تر از طبیعی به همراه تغییرات اکوی پارانشیمال به نفع کاهش عملکرد کلیه راست، رویت شده بود. در گرافی شکم (Kidney Ureter Bladder) (KUB) یک استنت در مسیر حالب چپ دیده شد که ده سال قبل بعد از سنگ شکنی درون اندامی (Transurethral lithotomy) (TUL) قرار داده شده بود. 10 سال قبل هم بیمار برای خروج استنتی که6 سال در کلیه راست فراموش شده بود، بستری شده بود. با توجه به سن بیمار و شرایط عمومی او ما در 3 مرحله با بی حسی اسپاینال و با یورتروسکوپی موفق به خروج کامل استنت شدیم. بعد از 3 ماه کراتینین بیمار 1.5 و حال عمومی او خوب بود.توصیه می شود که بیماران با استنت فراموش شده خوب آموزش داده شوند و در درمان این بیماران از یورتروسکوپی به دلیل گشاد بودن حالب و امکان خروج قطعات بزرگ سنگ استفاده شود.

بررسی مطالعات گذشته نگر بیانگر این واقعیت است که گذاشتن سوند دبل جی بدنبال یورتروسکوپی و لیتوتریپسی درون اندامی غیر ضروری است.در این بررسی نیاز یا عدم نیاز به سوند دبل جی به دنبال ترانس اورترال لیتوتریپسی در بیمارانی که ضمن عمل عارضه ای نداشته اند مورد بررسی قرار گرفته است.این مطالعه یک کارآزمایی بالینی شاهددار تصادفی می باشد که از سال 1377 تا سال1381 در مرکز پزشکی بیمارستان گلستان اهواز انجام گرفته است، 210 بیمار با روش فوق تحت درمان قرار گرفته اند و از نظر نیاز یا عدم نیاز به سوندJJ  مورد بررسی قرار گرفته اند. پس از انجام عمل جراحی در صورت موفق بودن عمل و اطمینان از عدم صدمه به حالب بیماران به دو گروه 180 نفره بدون سوند (گروه شاهد) و30 نفره با سوند (گروه آزمایش یا گروه دوم) تقسیم شده اند، در گروه آزمایش سوند بمدت یک هفته استفاده شده است ضمنا هر گروه بعد از پایان عمل جراحی بمدت بیست و چهار ساعت از نظر وجود درد کولیکی و علایم تحریکی مثانه و تب در بیمارستان مورد بررسی قرار گرفته اند. بیماران یک هفته و یک ماه بعد، با KUB و سونوگرافی از نظر وجود سنگ باقیمانده و عوارض پیگیری شده اند. اندازه سنگ در هر دو گروه یکسال بوده است مقایسه زمان عمل جراحی از نظر آماری معنی دار بوده است (P<0.01). مدت عمل در گروه اول بطور متوسط 23 دقیقه (بین 18-30دقیقه) و در گروه دوم 27 دقیقه (20تا 32 دقیقه) بوده است. در طی بستری شدن 15بیمار از گروه شاهد (8.33%) و از گروه آزمایش یا آزمون 2 نفر (6/6%) فقط نیاز به تزریق پنجاه میلی گرم پتیدین داشته اند (P<0.05) بیست چهار ساعت بعد از عمل همه بیماران مرخصی شده اند. در گروه آزمایشی 4 نفر (33/13%) از علایم تحریکی مثانه مانند تکرر ادرار و درد فوق عانه و احساس فوریت شکایت داشته اند ولی در گروه اول پنج نفر از علایم تحریکی شکایت داشته اند (17/2%) (P<0.05) همه بیماران با داروی آنتی کولینرژیک بلادونا پی بی مرخص شده اند. شش هفته بعد علایمی از تنگی حالب و یا هیدرونفروز را نشان نداده است، با در نظر گرفتن اینکه معیار ما درصد عاری شدن از سنگ و سایر عوارض بوده است، که تفاوتی ور گروه مشاهده نشده لذا می توان نتیجه گرفت که استفاده از است بطور معمول در بیماران بدون عارضه غیر ضروری است و فقط با صرف هزینه اقتصادی و علایم تحریکی مثانه همراه است.

زمینه و هدف: استفاده از استنت دبل جی برای انتقال و سنگ شکنی بخصوص در سنگ های 5-15 میلیمتر در کالیس ها و درحالب پروگزیمال توصیه می شود ولی هنوز در بین ارولوژیست ها از نظر مفید بودن و عوارض این روش اختلاف نظر وجود دارد. لذا مطالعه حاضر با هدف مقایسه ی میزان عوارض و حذف سنگ به دنبال سنگ شکنی برون اندامی در دو روش با و بدون گذاشتن استنت دبل جی انجام شد. روش کار: این مطالعه به صورت کوهورت گذشته نگر در بیماران مبتلاء به سنگ کلیه و حالب با اندازه 5-15 میلیمتر که تحت سنگ شکنی برون اندامی در دو حالت وجود یا عدم وجود دبل جی قرار گرفته بودند، انجام شد. بیماران گروه اول ابتدا تحت دبل جی گذاری قرارگرفته و سپس جهت سنگ شکنی برون اندامی فرستاده شده بودند و از آنها گرافی ساده و یا سونوگرافی و یا سی تی اسکن مجدد گرفته شده بود تا میزان حذف سنگ معلوم شود و سپس تحت عمل خروج دبل جی قرار گرفته بودند. گروه دوم ابتدا جهت سنگ شکنی برون اندامی فرستاده شده بودند و سپس سونوگرافی یا گرافی ساده و یا سی تی اسکن شده و در صورت وجود سنگ تحت عمل قرار گرفته بودند، در نهایت بررسی و تحلیل داده های دو گروه با استفاده از نرم افزار SPSS انجام گرفت. یافته ها: ارتباط بین استفاده از دبل جی و عوارض بالینی هماچوری (008/0P=)، تهوع (008/0P=) و استفراغ (008/0P=) معنادار است. ارتباط بین استفاده از دبل جی و عوارض درد (850/0P=)، تب (000/1P=)، عفونت ادراری (315/0P=)، و انسداد ادراری معنادار نیست. میزان حذف سنگ در بیماران گروه با دبل جی 3/48% می باشد که تقریبا با گروه بدون دبل جی (50%) برابر است. ارتباط بین استفاده از دبل جی و حذف سنگ (855/0P=) معنادار نیست. نتیجه گیری: میزان پاک شدن از سنگ در سنگ های کالیس و سنگ حالب پروگزیمال با اندازه ی 5-15 میلیمتر به روش سنگ شکنی برون اندامی با و بدون استنت دبل جی تقریبا با هم برابر است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

سابقه و هدف: اغلب استنت های حالب فراموش شده، به ویژه مواردی که بیشتر از یک سال از تعبیه ی آن ها گذشته است، به اقدامات تکمیلی مانند ESWL، یورتروسکوپی و PCNL یا مجموعه ای از این موارد نیاز دارند. با توجه به اهمیت وجود استنت دبل جی در کلیه و با توجه به انکراسته شدن و عوارضی که استنت فراموش شده برای کلیه دارد و از این طریق باعث تحمیل هزینه ی زیاد بر بیمار و سیستم درمانی می شود، در این مطالعه قصد داریم مدیریت استنت حالب دبل جی فراموش شده را بررسی کنیم. مواد و روش ها: تمامی بیمارانی که از فروردین 1399 تا فروردین 1401، با تأخیر بیشتر از 3 ماه در خارج کردن استنت حالب دبل جی به بیمارستان های شهید هاشمی نژاد و فیروزگر شهر تهران مراجعه کرده بودند، وارد مطالعه شدند. اطلاعات بیماران از جمله داده های دموگرافیک، دلیل تعبیه ی استنت دبل جی، وجود هیدرونفروز و عفونت ادراری، نوع شکایت، نحوه ی آگاهی بخشی به بیماران، میزان سواد بیمار و تکنیک خروج دبل جی از پرونده ی بیماران استخراج و وارد چک لیست شدند. تمام بیماران بر اساس معیار FECal درجه بندی شدند. یافته ها: در مجموع، 70 بیمار و 89 پروسیجر جراحی بررسی شدند. میانگین سنی بیماران 46.36 ± 16.72 سال بود که از این میان، 84.3 درصد مرد بودند. میانگین مدت زمان باقی ماندن استنت دبل جی 13.17 ماه بود. شکایات شایع بیماران سوزش ادرار (52.9 درصد) و تکرر ادرار (48.6 درصد) بود. 77.9 درصد از بیماران هیدرونفروزیس و 25.7 درصد از آن ها عفونت ادراری داشتند. آگاهی رسانی درباره ی خارج کردن به موقع استنت حالب در 65.2 درصد از بیماران انجام شده بود. پروسیجرهای پُراستفاده تر یورتروسکوپی (53.9 درصد)، TUL (32.6 درصد) و PCNL (13.5 درصد) بودند. اکثر بیماران (55.1 درصد) در معیار FECal، درجه ی 1 و 22.5 درصد از بیماران درجه ی 2 شناخته شدند. نتیجه گیری: نتایج مطالعه ی ما نشان داد که درمان اندورولوژیک استنت های حالب فراموش شده در یک جلسه امکان پذیر و ایمن بود؛ اما گاهی به درمان های بیشتر مانند ESWL و PCNL نیاز بود؛ ولی نهایتاً با روش اندورولوژیک، این بیماران مدیریت شدند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

دبل بالج هیدروفرمینگ یکی از شاخه های فرایند هیدروفرمینگ لوله است که در آن به جای استفاده از لوله به عنوان قطعه خام، از قطعه کشش عمیق استفاده شده و پس از پر شدن محفظه از سیال تحت فشار، به شکل قالب شکل داده می شود. در این مقاله نتایج حاصل از شکلدهی قطعاتی از جنس فولاد زنگ نزن 304 با فشارهای مختلف به روش دبل بالج هیدروفرمینگ ارایه شده است. پس از اندازه گیری بیشینه تغییر ارتفاع (بیشینه قطر خارجی) در منحنی های شکل داده شده توسط ماشین اندازه گیری مختصات، ضخامت در طول پروفیل توسط آزمایش ضخامت سنجی اولتراسونیک اندازه گیری شده است. نتایج نشان دهنده تاثیر مستقیم فشار بر بیشینه تغییر ارتفاع و تغییرات ضخامت است همچنین مشاهده می شود که تغییرات ضخامت در این روش نسبت به سایر روشهای شکلدهی قطعات (مانند اسپینینگ سنتی) بسیار اندک است. در بخش دیگر، فرایند به کمک نرم افزار جامع ABAQUS 6.4 شبیه سازی شده و اثر پارامترهای موثر بر شکلدهی مانند ضریب اصطکاک و پارامترهای مرتبط با خواص ماده مانند مدول الاستسیته، تنش تسلیم و ضریب کرنش سختی مورد بحث قرار گرفته است. نتایج بیانگر آن است که مانند سایر شاخه های فرایند هیدروفرمینگ لوله، با افزایش ضریب اصطکاک، بیشینه تغییر ارتفاع کاهش یافته و تغییرات ضخامت افزایش می یابد.